Δεκαπέντε λεπτά!

Ο Steve Jobs είναι κάτι περισσότερο από ένας μεγιστάνας της Silicon Valley. Είναι ένας θρύλος των υπολογιστών. Ο πρωτοποριακός Macintosh εμφανίστηκε στην Ελλάδα γύρω στο 1985. Υπολογιστής με graphical user interface. Έμοιαζε με θαύμα! Ένα μαγικό μηχάνημα ξεχωριστό από τα άλλα! Μαγεμένοι διαβάζαμε γι’ αυτόν στα περιοδικά της εποχής. Και χαζεύαμε με ανοιχτό το στόμα όταν τον είδαμε ζωντανά μπροστά μας. Ακολούθησαν και άλλα. Και οι υπόλοιπες εταιρείες πάντα ακολουθούσαν. Με αφορμή το post του Νίκου Δήμου στο doncat, είδα την ομιλία του Steve Jobs στο Stanford. Ομολογώ ότι δεν την ήξερα. Δεν ξέρω αν είναι μια εμβληματική ομιλία της εποχής μας, όπως το χαρακτηρίζει ο Νίκος Δήμου, αλλά είναι… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

It’s party time!

Χμμμ… Τριήμερο πάρτι, ε; Σε κάστρο; Όχι. Στο κάστρο του Don. Καλό κι αυτό! Εντάξει, σε πάρτι πάω συχνά. Αλλά αυτό πάλι, πρώτη φορά! Τόσοι καλεσμένοι και μάλιστα στο κάστρο ενός γάτου! Όχι ότι με χαλάει, αλλά βρε παιδί μου πολύ κόσμο θα έχει. Είδαμε και πάθαμε να απαλλαγούμε από τις συχνές συναντήσεις και πάνω που είπαμε ότι θα ξεκουραστούμε λίγο, τσουπ, νά ‘σου ένα πάρτι. Ουφ, αυτός ο γάτος! Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μαζί του. Αυτά τα γατιά έχουν κάτι που με τρομάζει. Μερικές φορές, κάθονται και με κοιτάζουν τόσο διαπεραστικά, που νομίζω ότι κοιτάνε μέσα από εμένα, στο υπερπέραν. Όταν διασταυρώνονται τα βλέμματά μας προσπαθώ να τις… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Νόμος-«πλαίσιο»

Μερικές σκόρπιες σκέψεις σε ένα ανεξάντλητο θέμα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ν.1268/82 ήταν τομή στην ελληνική παιδεία. Για άλλους χαντάκωσε το ελληνικό πανεπιστήμιο, για άλλους τού έδωσε νέα ώθηση. Η γνώμη μου είναι ότι θεράπευσε πολλές από τις ασθένειές του και για την εποχή του ήταν πρωτοποριακό. Ύστερα από 25 χρόνια εφαρμογής του όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να αλλάξει. Η συσσωρευμένη κακή πρακτική και τα παραθυράκια έφθειραν το νομικό πλαίσιο και τελικά επικράτησε η άσχημη πλευρά.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ίππος

Ίππος. Ένα θαυμαστό δημιούργημα. Μια μορφή ζωής ξεχωριστή, που συμπυκνώνει τη χάρη, τη δύναμη, την ελευθερία, την ταχύτητα, σε ένα σώμα ρωμαλέο και όμορφο. Η ανατομία και η φυσιολογία του ίππου είναι ακόμα πιο αξιοθαύμαστες. Αν και ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει πλήρως τις πολύπλοκες φυσιολογικές διεργασίες στον οργανισμό του, κυρίως όταν σπριντάρει, η μελέτη αυτού του ζώου προκαλεί δέος. Η ταχύτητα με την οποία κινείται ένα τόσο μεγάλο ζώο είναι εκπληκτική. Η κινητοποίηση του κυκλοφορικού, του αναπνευστικού και του κινητικού (οστά, αρθρώσεις, σύνδεσμοι, τένοντες, μύες) συστήματός του και η αρμονική συνεργασία τους για ένα τέτοιο αποτέλεσμα είναι ασύλληπτες. Π.χ. η πίεση με την οποία η καρδιά ενός ίππου εξωθεί το… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Συντρίμμια

Ξεκινώντας να διαβάζω το σημερινό post είχα ένα κακό προαίσθημα. Μετά την πρώτη παράγραφο σταμάτησα. Ήταν και η φωτογραφία πρώτη-πρώτη. Είπα να σταματήσω εδώ. Να μην προχωρήσω. Υποψιαζόμουν τι θα ακολουθούσε. Αλλά πώς να σταματήσεις να διαβάζεις Νίκο Δήμου; Αδύνατον! Τελικά υπέκυψα. Κι ο Λευτέρης άρχισε να ξεγυμνώνεται… Σε αυτό το blog κάθε συμμετέχων έχει κατασκευάσει μια μοναδική προσωπικότητα -αληθινή ή ψεύτικη, δεν έχει σημασία. Κάθε ένας που στέλνει ένα σχόλιο υπογράφει με το στυλ του (το έχει πει και Νίκος Δήμου αυτό). Κάθε σχολιαστής κι ένας μοναδικός μύθος. Και κάθε αναγνώστης έχει πλάσει το δικό του μύθο για κάθε διαφορετικό σχολιαστή. Ένα πρόσωπο απρόσωπο, μα με διακριτά χαρακτηριστικά. Ένα… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναμονή

Λένε ότι η στιγμή της γέννησής μας είναι το μεγαλύτερο στρες ολόκληρης της ζωής μας. Από ένα σκοτεινό, ζεστό, υγρό, περιβάλλον, από τη θαλπωρή της μήτρας, ξαφνικά βρισκόμαστε σε έναν κόσμο ψυχρό, φωτεινό, γεμάτο θορύβους, όπου πρέπει να παλέψουμε για να επιβιώσουμε. Λένε ότι το πρώτο μας κλάμα είναι η εντονότερη εισπνοή ολόκληρης της ζωής μας. Η πιο αγωνιώδης κίνηση για να ρουφήξουμε τον νέο κόσμο μέσα μας. Η απόλυτα αναγκαία κίνηση για να στεριώσει ο νέος κόσμος μέσα μας. Andy, προσπάθησε να μην χάσεις αυτή την εμπειρία. Είναι μοναδική, μυστηριακή. Εγώ την έζησα πριν από 22 μήνες. Και η δική μου κόρη βιάστηκε να βγει -λίγες ημέρες νωρίτερα. Ήμουν… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Αννίτσα

Το καλοκαίρι του ’74 ήμουν 4 ετών. Είναι ίσως το πρώτο καλοκαίρι της ζωής μου που θυμάμαι. Είναι και το χειρότερο. Σκόρπιες λέξεις έχουν καρφωθεί στο υποσυνείδητό μου: εισβολή, πρόσφυγες, θάνατος. Η χειρότερη, αυτή που μού «έκατσε» στραβά στα παιδικά αυτιά από την πρώτη στιγμή ήταν η λέξη «πόλεμος». Ίσως ήταν ο τρόπος που την πρόφεραν οι μεγάλοι. Ίσως ήταν αυτό που άφηνε στον αιθέρα, μια απροσδιόριστη οσμή φρίκης. Το χειρότερο καλοκαίρι της ζωής μου με σημάδεψε για την ένταση που έφερνε μαζί του. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, δεν ξέρω για πόσο καιρό –τότε ο χρόνος δεν μετρούσε για μένα. Στην αρχή ήταν ο πανικός. Μετά η ανησυχία για την… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Έχει ο καιρός γυρίσματα…

Η προσπάθεια πρόβλεψης του καιρού αποτελεί ύβρη. Πρώτα, γιατί προσπαθούμε να προβλέψουμε κάτι μελλοντικό (ψευτοθεούς έλεγε τους μετεωρολόγους η γιαγιά μου). Και μετά, γιατί προσπαθούμε να τα βάλουμε με τους θεούς και τις διαθέσεις τους. Τα καιρικά φαινόμενα θεοποιήθηκαν όταν το ανθρώπινο ον άρχισε να αποκτά συνείδηση. Από εκεί ξεκινάει ο φετιχισμός της πρόγνωσης του καιρού. doncat

Συνέχεια ανάγνωσης

Ταμπού

Τα κατοικίδια ζώα, στη διάρκεια των χιλιετιών της συν-εξέλιξής τους με τους ανθρώπους, επέλεξαν να ζήσουν μαζί μας. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αν δεν ήθελαν και τα ίδια τα ζώα δεν θα είχαν εξημερωθεί. Υπάρχουν παραδείγματα ζώων που δεν εξημερώθηκαν ποτέ, όπως ο αφρικανικός ελέφαντας (σε αντίθεση με τον ασιατικό) ή η ζέβρα, παρά τις προσπάθειες του ανθρώπου. Έτσι, τα κατοικίδια ζώα δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τη φροντίδα μας. Αυτή η αμοιβαία σχέση φιλίας, σεβασμού ή και συμφέροντος πολλές φορές προϋποθέτει και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Έτσι, ως άνθρωποι ανεχόμαστε τη συμπεριφορά των κατοικιδίων μας, τη μυρωδιά τους, τις παραξενιές τους, τις ζημιές τους. Τα ζώα ανέχονται κι αυτά τις… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Κοινωνικά

Το Ελληνικό ΑΕΙ είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αποτελείται από δύο μέρη: τους φοιτητές και τους καθηγητές. Και οι μεν και οι δε είναι τμήμα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Μέσα στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο θα βρεις όλα τα ελαττώματα της ελληνικής κοινωνίας, και στους φοιτητές και στους καθηγητές. Επομένως, η προσπάθεια απαξίωσης και οι κατηγορίες που εκφράζονται αντανακλώνται σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Στο Ελληνικό ΑΕΙ απαντώνται φοιτητές και καθηγητές πολύ χαμηλού επιπέδου, που αμαυρώνουν το κύρος του. Υπάρχουν όμως και πολύ αξιόλογοι άνθρωποι. Υπάρχουν σχολές με πολλά προβλήματα και σχολές αναγνωρισμένες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η αναβάθμιση του Ελληνικού ΑΕΙ είναι μονόδρομος για την επιβίωσή του και βασίζεται αποκλειστικά… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης