Steve Jobs (1955-2011)

Steve was among the greatest of American innovators — brave enough to think differently, bold enough to believe he could change the world, and talented enough to do it. By building one of the planet’s most successful companies from his garage, he exemplified the spirit of American ingenuity. By making computers personal and putting the internet in our pockets, he made the information revolution not only accessible, but intuitive and fun. And by turning his talents to storytelling, he has brought joy to millions of children and grownups alike. Steve was fond of saying that he lived every day like it was his last. Because he did, he transformed our… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Ναυτάκια

Πριν από οκτώ χρόνια πέθανε ένας άνθρωπος. Ορθολογιστής, αγνωστικιστής, ακέραιος. Ένας άνθρωπος καλλιεργημένος, απλός, ήπιος. Ένας άνθρωπος από αυτούς που θαυμάζεις σιωπηλά και αποζητάς την αξία τους όταν χαθούν. Κάποτε αυτός ο άνθρωπος μου είχε διηγηθεί μια προσωπική του ιστορία: Όταν ήμουν φαντάρος, ένα βράδυ που είχα έξοδο, επέστρεφα στο λόχο αργοπορημένος. Υπήρχε ένας συντομότερος δρόμος για το στρατόπεδο, που αν τον έπαιρνα θα έφτανα πολύ νωρίτερα. Αυτός ο δρόμος ήταν ένα μικρό μονοπάτι που περνούσε μπροστά από το νεκροταφείο. Οι ντόπιοι με είχαν προειδοποιήσει: «Μην περάσεις ποτέ από ‘κει βράδυ. Τα φαντάσματα των πεθαμένων κυκλοφορούν γύρω από το νεκροταφείο και τρομοκρατούν τους περαστικούς. Κάποιοι πέθαναν από το φόβο τους!… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

911

Πέντε χρόνια από τη ζοφερή ημέρα της τρομοκρατικής επίθεσης στις ΗΠΑ. Ο πόνος όσων επέζησαν μεγάλος. Η ανθρωπότητα ακόμα αποσβολωμένη και ανίκανη μπροστά στη νέα μορφή τρόμου. Ακόμα και οι πιο ακραίοι σεναριογράφοι δεν θα έγραφαν μια τέτοια ιστορία. Κι όμως είναι πραγματικότητα. Στο μεταξύ στις ΗΠΑ οργιάζουν οι θεωρίες συνομωσίας… Θυμάμαι, εκείνη την ημέρα ήμουν στο γραφείο. Δεν είχα ούτε δύο μήνες που είχα απολυθεί από το στρατό και απολάμβανα την πολιτική ζωή. Η Κλινική είχε μόλις αρχίσει να λειτουργεί. Ένα τηλεφώνημα με πάγωσε: «…χαμός στη Νέα Υόρκη…». Άρχισα να ψάχνω στο internet. Στα ειδησεογραφικά πρακτορεία πανικός. Το cnn.com είχε μόνιμα κείμενο στην κεντρική σελίδα (προφανώς για να μην… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας

Ένα από τα πράγματα που μου λείπει τα καλοκαίρια είναι οι παραστάσεις στην Επίδαυρο. Το Φεστιβάλ της Επιδαύρου ή καλύτερα Επιδαύρεια κατά το αρχαίο. Το Υπουργείο Πολιτισμού διοργανώνει εδώ και δεκαετίες κάθε καλοκαίρι σειρά παραστάσεων στο χώρο του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου.

Συνέχεια ανάγνωσης

Εργατική Πρωτομαγιά

Είχα την ευτυχία στην Α’ Λυκείου να διδαχθώ ένα καταπληκτικό βιβλίο, ίσως το καλύτερο βιβλίο των σχολικών μου χρόνων και το μόνο που αγάπησα πραγματικά, την «Ιστορία του ανθρώπινου γένους» του ιστορικού Λευτέρη Σταυριανού. Είχα επίσης την τύχη να κάνω το μάθημα με μια από τις αγαπημένες μου καθηγήτριες, την κα Ανδρέου, που με πολύ μεράκι μάς έφερε πιο κοντά στο βαθύτερο νόημα του βιβλίου. Εκεί ξεκαθάρισα με τρόπο σαφή και αναλυτικό τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου και τη βιολογική καταγωγή του ανθρώπου. Εκεί έμαθα πρώτη φορά για τις τρεις μεγάλες επαναστάσεις του ανθρώπινου πολιτισμού: τη γεωργική, τη βιομηχανική και της υψηλής τεχνολογίας. Εκεί έμαθα για τους αγώνες των… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Εθνική συνείδηση

24 Μαρτίου 1984, στην πρώτη Πρωτεύουσα της Ελλάδας. Σχολική εορτή για την εθνική εορτή. Έχει ανατεθεί στην «πρώτη μαθήτρια» της Γ’ Γυμνασίου του σχολείου η κεντρική ομιλία για την επέτειο. Η μαθήτρια σε μια στροφή της ομιλίας της αναφέρει ότι η επανάσταση του ’21 δεν ήταν εθνική αλλά κοινωνική-ταξική. Το ακροατήριο (οι μαθητές) δεν καταλαβαίνει τίποτα -σιγά μην πρόσεχαν την ομιλία. Στους καθηγητές επικρατεί αμηχανία -παρευρίσκονταν και κάποιοι τοπικοί άρχοντες και γονείς. Αργότερα το θέμα παίρνει διαστάσεις. Γίνονται πολλές συζητήσεις. Ο γυμνασιάρχης καλεί τη μαθήτρια στο συμβούλιο των καθηγητών για εξηγήσεις. Οι καθηγητές δεν ικανοποιούνται. Αποφασίζουν την ποινή και την ανακοινώνουν δημόσια στους μαθητές. Η μαθήτρια έπραξε αδίκημα και της… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Η σημαία

Κυριακή πρωί στην Ξάνθη. Το άγημα παραταγμένο για έπαρση της σημαίας. Όλοι σταματούν ό,τι κάνουν και στέκονται προσοχή στο άκουσμα του εθνικού ύμνου. Δύο κοπέλες (γύρω στα 15) κάθονται αμέριμνες σε ένα παγκάκι και τρώνε σουβλάκια. Μετά τη λήξη του ύμνου ένας ηλικιωμένος άντρας αρχίζει να τις βρίζει με χαρακτηρισμούς που σκέφτομαι και κοκκινίζω. Το πιο χαρακτηριστικό: «Τουρκάλες είστε;». Αυτές δεν δίνουν σημασία και φεύγουν αδιάφορες. Ένα σωρό συναισθήματα μέσα σε λίγα λεπτά… Φεύγω συντετριμμένος!

Συνέχεια ανάγνωσης

Πολιτισμοί

Η Ξάνθη είναι μία από τις ωραιότερες πόλεις της Ελλάδας. Γραφική, συμμαζεμένη, φιλόξενη, ανοιχτόκαρδη. Έζησα εκεί εννέα μήνες. Δύο πράγματα μου έκαναν εντύπωση στην Ξάνθη: η εφαρμογή του ΚΟΚ και η συνύπαρξη των πολιτισμών. Όταν περπατούσα στους δρόμους της Ξάνθης ένοιωθα ότι ήμουν στο Λονδίνο. Κάθε φορά που κατέβαινα από το πεζοδρόμιο και πατούσα με το ένα πόδι στο δρόμο (συνειδητά ή ασυνείδητα) τα αυτοκίνητα σταματούσαν. Οι πεζοί είχαν προτεραιότητα στην Ξάνθη. Σπάνια άκουγες φωνές ή κορναρίσματα στους δρόμους. Αν κάποιος θορυβούσε συνήθως είχε πινακίδες Θεσσαλονίκης! Οι μουσουλμάνοι της Ξάνθης είναι όμορφοι άνθρωποι, πρόσχαροι. Οι γυναίκες πάντα καλοντυμένες, με τη μαντίλα και το κινητό στο χέρι. Κάποιοι χριστιανοί τους κατηγορούν… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Ανάπλι

Του Αγίου Αναστασίου του Ναυπλιέως σήμερα. Πολιούχος του Ναυπλίου. Η πόλη στα καλά της. Τοπική αργία. Δοξολογία στην Παναγία, δίπλα στην υπεραιωνόβια αγριελιά, όπου κρέμασαν το νεομάρτυρα -τα καρφιά φαίνονται ακόμη. Λόγοι εθνικής και θρησκευτικής υπερηφάνειας από τους επισήμους. Οι αρχές της πόλης όλες παρούσες. Η δημοτική φιλαρμονική με την επίσημη στολή σε παράταξη. Χαρμόσυνα εμβατήρια. Εθνικός ύμνος. Μετά όλοι για καφέ και γλυκό στην παραλία και στην Πλατεία Συντάγματος. Αναθαρρυμένοι, γεμισμένοι εθνικό σθένος, ανάταση, θρησκευτική έπαρση και μεγαλείο. Αυτή είναι η εικόνα μιας ιστορικής, πανέμορφης πόλης της Ελλάδας, της πρώτης πρωτεύουσάς της. Η εικόνα μιας κοινωνίας υπερσυντηρητικής, οικογενειοκρατικής (με «μεγάλα» τζάκια), αλλά μικρής. Η πόλη βασίζεται και επαναπαύεται στο… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Ελπίδα

Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, σε μια πόλη της Θράκης: – Καλέ κύριε, δώσ’ μου ένα κατοστάρικο! – Τι το θες; – Το θέλω. – Πες μου τι θα το κάνεις. – … – Από πού είσαι; – Από τη Γιουγκοσλαβία. – Λοιπόν, κοίτα: θα σου δώσω ένα κατοστάρικο, αλλά θα μού υποσχεθείς ότι θα πάρεις μ’ αυτό μια σοκολάτα να φας. Εντάξει; – Εντάξει! Ύστερα από λίγα λεπτά: – Κύριε, κύριε! Δεν βρήκα σοκολάτα. Πήρα δύο γκοφρέτες, μία για μένα και μία για τον αδελφό μου! Δεν θα ξεχάσω τα μάτια του μικρού κοριτσιού που έλαμπαν από χαρά. Μια λιχουδιά του έδωσε τόση ευτυχία όση τού είχαν στερήσει οι γονείς του.… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης