Αστροφεγγιά

Αστροφεγγιά του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου βαθμολογία: 4 από 5 αστέρια Η Ελλάδα του Μεσοπολέμου μέσα από τα μάτια ενός νέου ευαίσθητου, συνεσταλμένου, πληγωμένου. Εξαιρετικές περιγραφές -αυτή της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι από τις ομορφότερες που έχω διαβάσει. Όνειρα κατεστραμμένα, κοινωνική αδικία, φτώχεια, συντριβή. Και η ζωή η ίδια λυγίζει από την αρρώστια. Η φυματίωση νικά. Ο θάνατος θριαμβεύει φρικτά. Τα νιάτα μαραίνονται πρόωρα στο βούρκο της αθλιότητας. Ένα υπέροχο μυθιστόρημα! Goodreads

Συνέχεια ανάγνωσης

Η μενεξεδένια πολιτεία

Η μενεξεδένια πολιτεία είναι μια πολιτεία παρακμιακή, μια πολιτεία που χάνει την αίγλη της, μια πολιτεία που απομυζά σαν αδηφάγο τέρας το σφρίγος των κατοίκων της. Είναι η Αθήνα. Ο Μελέτης Μαλβής, ένας απόκληρος δικηγόρος ζει σ΄ αυτή την πολιτεία. Η κοκέτα γυναίκα του, η Όλγα Βέλμερη τον παράτησε νωρίς με δύο παιδιά, τον Ορέστη, σκληρό, γεμάτο μίσος για όλους, και τη Σοφία, ένα καλοκάγαθο κορίτσι. Ο Γιάννης Μαρούκης, μπλέκει στα πλοκάμια μιας συγκυρίας, και βρίσκεται να ζει σε αυτή την οικογένεια, ως βοηθός δικηγόρου. Ο Τερζάκης γράφει παραστατικά. Οι περιγραφές είναι τουλάχιστον υπέροχες. Ο ψυχισμός των ηρώων παρατίθεται ατόφιος, χωρίς δισταγμούς. Η γλώσσα πλούσια, συχνά ποιητική, με αρκετούς ναυπλιώτικους… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Μαουτχάουζεν

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο μεγάλος Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, έγραψε το Μαουτχάουζεν, το μοναδικό του πεζογράφημα, το 1963. Σε αυτό το έργο εξιστορεί τις εμπειρίες του στη διάρκεια των δύο ετών (1943-1945) κράτησής του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν. Διαβάζοντας το βιβλίο είναι αναπόφευκτη η σύγκριση με το Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος του Primo Levi. Ο Levi γράφει παγερά, απόκοσμα, σαν από άλλον πλανήτη, χωρίς συναίσθημα. Καταγράφει γεγονότα με την αμείλικτη διαφάνεια ενός φωτογραφικού φακού. Ο Καμπανέλλης γράφει ανθρώπινα. Πονάει, θλίβεται, πικραίνεται, μισεί, εκδικείται, ερωτεύεται. Αναδεικνύει τη δύναμη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα από τη δαντική κόλαση των Ες Ες. Οι μαρτυρίες των βασανισμών αναρίθμητες, ο θάνατος -καλύτερα η διαρκής ανάσα του… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης

Λωξάντρα

Είναι μεγάλη τύχη σ’ αυτή τη ζωή να βρίσκεις έναν άνθρωπο σαν τη Λωξάντρα. Ένα ιστιοφόρο με πάντα φουσκωμένα τα πανιά. Ένα καταφύγιο σε κάθε δύσκολη στιγμή. Έναν άνθρωπο-στύλο που τα βάζει με όλους, ακόμα και με την Παναΐα. Όταν η Λωξάντρα κάνει τάμα στην Μπαλουκλιώτισσα, η Παναγία τρομάζει. Και πάντα της κάνει το χατήρι! Η Λωξάντρα είναι ένα πανανθρώπινο σύμβολο του ελληνισμού της Πόλης, ένας θηλυκός Καπετάν-Μιχάλης, μια Γυναίκα-Μάνα-Γιαγιά της Ανθρωπότητας. Η Μαρία Ιορδανίδου, μέσα από αυθεντικούς διαλόγους, τη γλώσσα της Πόλης (αμάλγαμα ελληνικών και τουρκικών) και χαρακτήρες συναρπαστικούς, ζωντανεύει την περίοδο μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Λωξάντρα, αν και μισεί τα «αγαρηνά σκυλιά» (που τα βλέπει σαν… Διαβάστε περισσότερα

Συνέχεια ανάγνωσης