Steve Jobs (1955-2011)

Steve was among the greatest of American innovators — brave enough to think differently, bold enough to believe he could change the world, and talented enough to do it. By building one of the planet’s most successful companies from his garage, he exemplified the spirit of American ingenuity. By making computers personal and putting the internet in our pockets, he made the information revolution not only accessible, but intuitive and fun. And by turning his talents to storytelling, he has brought joy to millions of children and grownups alike. Steve was fond of saying that he lived every day like it was his last. Because he did, he transformed our lives, redefined entire industries, and achieved one of the rarest feats in human history: he changed the way each of us sees the world.
Barack Obama

I’m truly saddened to learn of Steve Jobs’ death. Melinda and I extend our sincere condolences to his family and friends, and to everyone Steve has touched through his work. Steve and I first met nearly 30 years ago, and have been colleagues, competitors and friends over the course of more than half our lives. The world rarely sees someone who has had the profound impact Steve has had, the effects of which will be felt for many generations to come. For those of us lucky enough to get to work with him, it’s been an insanely great honor. I will miss Steve immensely.
Bill Gates

Steve Jobs was the greatest inventor since Thomas Edison. He put the world at our fingertips.
Steven Spielberg

The magic of Steve was that while others simply accepted the status quo, he saw the true potential in everything he touched and never compromised on that vision.
George Lucas

People sometimes have goals in life. Steve Jobs exceeded every goal he set himself.
Steve Wozniak

Γυναίκες και εκλαϊκευμένη επιστήμη

Ένα ενδιαφέρον άρθρο εμφανίζεται στην Guardian, με τίτλο “Why are so few popular science books written by women?”. (Η Guardian είναι γνωστή για δημοσιεύσεις της σχετικά με θέματα επιστήμης εδώ και καιρό, με μόνιμες στήλες και αφιερώματα. Ωστόσο, υπάρχουν Βρετανοί που την θεωρούν φυλλάδα της πλάκας.)

Η Jo Marchant, με αφορμή την ανακοίνωση από τη Royal Society των υποψηφιοτήτων για το βραβείο του καλύτερου βιβλίου εκλαϊκευμένης επιστήμης για το 2011, σχολιάζει γιατί οι γυναίκες συγγραφείς είναι τόσο λίγες σε αυτό το είδους βιβλίου.

Στα σχόλιά της αναφέρει και το βιβλίο της Rebecca Skloot The Immortal Life of Henrietta Lacks, για το οποίο έγραψα πρόσφατα, το οποίο θεωρεί ότι έπρεπε να είναι στη λίστα.

Χήτταρα

Ο Lee Cronin είναι χημικός και ασχολείται με την ανόργανη βιολογία. Προσπαθεί δηλαδή να βρει πώς ξεκίνησε η ζωή πάνω στη Γη και να «ξανατρέξει» τις ίδιες διαδικασίες. Μόνο που αντί για ζωή βασισμένη στον άνθρακα, προσπαθεί να «φτιάξει» ζωή αποκλειστικά με ανόργανα υλικά.

Νομίζω ότι πέφτει σε κάποια βασικά λάθη και αυτό μάλλον οφείλεται στην έλλειψη «βιολογικής παιδείας»:

  • Προσπαθώντας να υποστηρίξει τη θεωρία του, βάζει μέσα την Εξέλιξη και το Δαρβινισμό. Λέει ότι η Εξέλιξη πρεσβεύει ότι επιβιώνει ο πιο προσαρμοσμένος οργανισμός (survival of the fittest). Αυτό βέβαια ουδέποτε το είπε ο Δαρβίνος. Οφείλεται σε παραμόρφωση της θεωρίας του από μεταγενέστερούς του. Άλλωστε αυτή η φράση αποτελεί ταυτολογία (κυκλική λογική). (Ο πιο προσαρμοσμένος επιβιώνει και επομένως επιβιώνει ο πιο προσαρμοσμένος.) Στην πραγματικότητα, ένας Αμερικανός φιλόσοφος και συγγραφέας, ο Herbert Spencer, που διατύπωνε δαρβινικές και λαμαρκιανές εξελικτικές απόψεις, έπεισε το Δαρβίνο -για λόγους καλύτερης κατανόησης της θεωρίας του από το ευρύ κοινό- να εκφράσει τη φυσική επιλογή ως την επιβίωση του καταλληλότερου (1). Επίσης, ουδέποτε ο Δαρβίνος είπε ότι επιβιώνει ο δυνατότερος (survival of the strongest). Και αυτό αποτελεί μεταγενέστερη διαστρέβλωση και μεταφορά της θεωρίας του Δαρβίνου στις πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες, και οδήγησε στο ρατσισμό. Η ουσία της θεωρίας του Δαρβίνου είναι η παρατήρηση ότι επιβιώνει ο οργανισμός που αφήνει (ή έχει τη δυνατότητα να αφήσει) τους περισσότερους απογόνους. Ο Lee Cronin μπερδεύει την Εξέλιξη (που βασίζεται στην αναπαραγωγή) με τη δομική μετατροπή και πρακτικά επέκταση των μορφών που παράγουν (όντως αυτόματα) τα ανόργανα μόριά του. Αυτό όμως απέχει πολύ από την Εξέλιξη του Δαρβίνου.
  • Επίσης, ο Cronin διατυπώνει -με βάση την παραπάνω στρεβλή αφετηρία- τον ορισμό της ζωής: η ύλη που εξελίσσεται. Όσο και να προσπαθεί να παρουσιάσει τη θεωρία του ως μια κομψή και «εξελιγμένη» διατύπωση της ζωής, δυστυχώς αποτυγχάνει. Ως ζώσα ύλη θεωρείται αυτή που αναπαράγεται με βάση καθορισμένο πρότυπο που κωδικοποιείται από το DNA.

Ωστόσο, θα συμφωνήσω μαζί του στην απάντηση που δίνει στο τέλος, ότι είναι 100% σίγουρος πως σε κάποιο μέρος του Σύμπαντος υπάρχει ζωή που δεν βασίζεται στον άνθρακα, αλλά σε άλλες ανόργανες μορφές μοριακής «συσπείρωσης».


____________________
(1) Κριμπάς Κ.Β. (2009) Δαρβινισμός και η ιστορία του έως τις μέρες μας. Εκδόσεις Ωκεανίδα. σελ. 135.

Δεκαπέντε λεπτά!

Ο Steve Jobs είναι κάτι περισσότερο από ένας μεγιστάνας της Silicon Valley. Είναι ένας θρύλος των υπολογιστών.

Ο πρωτοποριακός Macintosh εμφανίστηκε στην Ελλάδα γύρω στο 1985. Υπολογιστής με graphical user interface. Έμοιαζε με θαύμα! Ένα μαγικό μηχάνημα ξεχωριστό από τα άλλα! Μαγεμένοι διαβάζαμε γι’ αυτόν στα περιοδικά της εποχής. Και χαζεύαμε με ανοιχτό το στόμα όταν τον είδαμε ζωντανά μπροστά μας. Ακολούθησαν και άλλα. Και οι υπόλοιπες εταιρείες πάντα ακολουθούσαν.

Με αφορμή το post του Νίκου Δήμου στο doncat, είδα την ομιλία του Steve Jobs στο Stanford. Ομολογώ ότι δεν την ήξερα.

Δεν ξέρω αν είναι μια εμβληματική ομιλία της εποχής μας, όπως το χαρακτηρίζει ο Νίκος Δήμου, αλλά είναι σίγουρα μια ομιλία απλή, συγκινητική, δυνατή, αλλά κυρίως αληθινή. Τρεις πεντάλεπτες ιστορίες: connecting the dots, love-and-loss, death. Όλη η ζωή του Jobs σε τρεις ιστορίες. Όλη η ζωή του Ανθρώπου σε τρία πανανθρώπινα στιγμιότυπα. Τρεις στιγμές – τρεις ευχές. Δεκαπέντε λεπτά που σου φέρνουν δάκρυα στα μάτια, σε καθηλώνουν στην καρέκλα και σε κάνουν να σηκωθείς και να χειροκροτήσεις στο τέλος.

Είναι μια ομιλία που θα μπορούσαν να είχαν γράψει κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, οικονομολόγοι, ακόμα και εξελικτικοί βιολόγοι. Την έγραψε όμως ένας απλός άνθρωπος. Ένας «αμόρφωτος» άνθρωπος που πάντα ακολουθούσε την καρδιά του.

Ένα τέτοιο φαινόμενο (όπως και πολλά άλλα παρόμοια), ένας «αγράμματος» για τα ελληνικά δεδομένα, ένας άνθρωπος που ξεκινάει από το μηδέν και γίνεται σύμβολο για τους νέους, δεν θα μπορούσε να βρει αλλού τον φυσικό του χώρο, παρά στις ΗΠΑ. Είναι η χώρα των πολλών χαμένων ευκαιριών, η χώρα της πραγματικής ισοτιμίας όλων των ανθρώπων. Ακόμα κι αν προέρχεσαι από μια φτωχογειτονιά του Νότου, μπορείς να γίνεις στέλεχος μεγάλης εταιρείας στο Βορρά. Ένα πραγματικό Extremistan.

Γράφω αυτό το post από έναν MacBook Pro. Ένα μηχάνημα που δημιουργήθηκε από την έμπνευση και την προσπάθεια ενός ανθρώπου που δεν έπαψε ποτέ να νιώθει πεινασμένος και τρελαμένος.

Πίκρα

Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την επιστολή Ελλήνων γιατρών στο Lancet. Και δεν μπορώ να καταλάβω και πώς το Lancet δέχτηκε να τη δημοσιεύσει. Ακόμα και η «βιβλιογραφία» που παραθέτουν δεν είναι καθόλου επιστημονική: δήλωση του Υπουργού Υγείας στη Βουλή, η οποία δεν είναι τεκμηριωμένη.

Στο τέλος της επιστολής οι συγγραφείς δηλώνουν: We declare that we have no conflicts of interest. Μάλλον ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Αλλιώς, δεν θα τη δημοσίευαν.

Υποφέρουν;

Ένα πολύ καλό post στο blog του Richard Dawkins, με θέμα την αίσθηση του πόνου στα ζώα. Ο René Descartes πίστευε ότι τα ζώα δεν πονάνε, αφού δεν έχουν ψυχή. Οι αντιδράσεις τους σε επώδυνα ερεθίσματα ήταν απλά αντανακλαστικές!

Ο Richard Dawkins σχολιάζει ένα θέμα στο οποίο έχει αναφερθεί και στο βιβλίο του The Greatest Show on Earth. Και καταλήγει να αναρωτιέται ότι ίσως τελικά η ευφυΐα να σχετίζεται με μικρότερη «έκθεση» σε επώδυνα ερεθίσματα. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση.

Αγανάχτησ’ από ‘σένα, αγανάχτησα!

αγανακτώ: θυμώνω, δυσανασχετώ έντονα ιδίως επειδή θίγονται τα αισθήματα της αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης ή του φιλότιμου
Λεξικό της κοινής νεοελληνικής του Μανώλη Τριανταφυλλίδη

Στο «κίνημα των αγανακτισμένων» βλέπω περισσότερο ένα «κίνημα του αποδιοπομπαίου τράγου», παρά ένα κίνημα αγανάκτησης. Ποιος φταίει για την έλλειψη αξιοπρέπειας; Ποιος φταίει για την έλλειψη δικαιοσύνης; Ποιος φταίει για την καταρράκωση του φιλότιμου της χώρας;

Λυπάμαι που ακόμα δεν βλέπουμε την αλήθεια. ΕΜΕΙΣ φταίμε για την κατάντια μας. ΕΜΕΙΣ. Το καράβι βουλιάζει και ακόμα ρίχνουμε το φταίξιμο σε άλλους. Σε ποιους; Στον διπλανό μας. Ο μούτσος στον καπετάνιο. Ο καπετάνιος στον μούτσο. Και όλοι μαζί στο παραπλέον καράβι που προστρέχει να μάς σώσει.

Αδέρφια, όταν το καράβι βουλιάζει, δεν αρκεί να αγανακτούμε. Να κουνήσουμε τα χέρια μας και να κολυμπήσουμε χρειάζεται. Δουλειά χρειάζεται ο τόπος. Παραγωγή. Δημιουργία. Η αγανάκτηση δεν φτάνει.

Ίσως η καλύτερη προσφορά στον τόπο που έχει κάνει το «κίνημα» είναι ότι δίνει δουλειά σε καμιά τριανταριά καντίνες που έχουν αράξει γύρω από τον Λευκό Πύργο (αν βέβαια κι αυτές κόβουν αποδείξεις).

Ορθολογισμός

Βλέπω τη συνέντευξη του Αλέκου Παπαδόπουλου στον Αλέξη Παπαχελά («Νέοι Φάκελοι»). Ακούω λέξεις που δεν ξεστομίζουν οι Έλληνες πολιτικοί (ή δεν τις εννοούν): ορθολογισμός, ευρωπαϊκή προοπτική, δυτικός προσανατολισμός, νεωτερισμός, αντιλαϊκισμός, ζωογόνες δυνάμεις, κοινωνική αφύπνιση. Μια συνέντευξη μεστή, με επιχειρήματα, αλήθειες, κρυστάλλινες απόψεις, θάρρος και κυρίως αισιοδοξία. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος μίλησε υπερκομματικά, εθνικά, πατριωτικά, με την αγνή, άδολη, και αληθινή αγάπη για αυτόν τον τόπο.

Καλά νέα; Μπα…

Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της Γ΄ Πανελλήνιας Έρευνας Αναγνωστικής Συμπεριφοράς και Πολιτιστικών Πρακτικών του ΕΚΕΒΙ. Οι δύο προηγούμενες είχαν γίνει το 1999 και το 2004. Δεν συμμερίζομαι την αισιοδοξία του ΕΚΕΒΙ για τα αποτελέσματα της έρευνας. Οι Έλληνες εξακολουθούν να μη διαβάζουν βιβλία. Υποψιάζομαι ότι και αυτά που διαβάζουν είναι από εκείνα που βγαίνουν με τη σέσουλα…

Κλεόμετρον

Μπορεί άραγε να μετρηθεί η δόξα; Ερευνητές δημοσίευσαν στο Science ένα μετρητή για τη «δόξα» των συγγραφέων. Μάλιστα επινόησαν και μονάδα μέτρησης: το milliDarwin (mD). Εσείς πόσα mD αξίζετε;

Προσοχή: Η αναφορά του ονόματος κάθε συγγραφέα δεν έχει σχέσει με τα citations στα επιστημονικά περιοδικά. Είναι απλά ο μέσος αριθμός των αναφορών του συγκεκριμένου ονόματος στα αγγλόφωνα βιβλία (επιστημονικά και μη).